Column Blieker: Kunst & Kitsch

8 augustus 2016 (week 32 2016)

‘Schiet nou maar op met je verhaal, meneer de antiek-professor. Ik kijk nu wel heel geïnteresseerd naar je en knik heel vriendelijk, maar eigenlijk gaat het me stiekem maar om één ding. Ik ben echt niet het halve land doorgereisd met dit onding wat amper in mijn auto paste om uit te vinden waar het gemaakt is, door wie het gemaakt is en in welke tijd we het moeten plaatsen. Sterker nog, ik vind het gewoon een afzichtelijk ding wat terecht ver weggestopt op zolder lag. Ik wil het gewoon nu weten en niet na je ellenlange verhaal. Wat is het waard?

Ik geef het bij deze toe, Tussen Kunst en Kitsch is mijn guilty pleasure. Ik kan eindeloos naar het herhalende tafereel van dit televisieprogramma kijken. De verwachtingsvolle blik van een meneer die de zolder heeft opgeruimd en de oerlelijke, maar stokoude koekoeksklok van zijn betovergrootmoeder heeft meegenomen naar de studio en die nu wordt gekeurd door de kenners. Heel correct zit hij dan te knikken en te hummen in de richting van de presentator terwijl de kunstkenner zijn schat aan het becommentariëren is. Je hoort af en toe zelfs een semi-oprechte ‘oooohhhh, interessant….’ van de eigenaar van het kunstwerk tussendoor, maar dat is echt schijn.

In de ogen van de gasten zie ik voornamelijk allen maar dollartekens. Hoe sociaal wenselijk ze zich ook gedragen voor het oog van de camera’s, de ogen bedriegen niet. De gasten aan tafel maken het af en toe zo bont door te beweren dat het kunststuk echt emotionele waarde voor ze heeft en nooit verkocht zal worden. Dat geloof ik best als je een prul in handen hebt, maar echt niet als je een verloren gewaande Van Gogh op je zolder hebt liggen.

Dan ga je hem natuurlijk na de uitzending heel sociaal wenselijk gewoon verpatsen aan de hoogste bieder.